Rozwiązanie
Pięć rzeczy, które klient załatwia sam
System zaprojektowaliśmy wokół pytań, które klient zadaje przez telefon. Każde z nich dostało własne miejsce na ekranie, dzięki czemu przestaje być powodem do dzwonienia.
Ile zostało do wywozu
Pierwszy ekran po zalogowaniu odpowiada na pytanie, które w tej usłudze jest najważniejsze. Pasek pokazuje zapełnienie zbiornika, pod nim stoi data ostatniego odczytu oraz przewidywany moment osiągnięcia pełna. Niżej trzy ostatnie zamówienia wraz z kwotą i statusem, a na dole przycisk zamówienia, który przenosi klienta na marketplace.
To jest miejsce, w którym widać sens całej platformy. Właściciel zbiornika przestaje szacować, kiedy zadzwonić, ponieważ ma tę informację przed sobą.
Pulpit odpowiada na pytanie, po które klient sięgał po telefon: ile zostało do wywozu.
Klient wybiera, skąd bierze się liczba na pulpicie: z czujnika w zbiorniku albo z historii wywozów.
Dwa sposoby na tę samą liczbę
Zapełnienie można pokazać na dwa sposoby i oba zbudowaliśmy. Czujnik rzeczywisty to integracja z fizycznym urządzeniem w zbiorniku, które ma otwarte API. Platforma odczytuje z niego poziom cieczy, więc pasek na pulpicie pokazuje stan faktyczny. Ta część została zbudowana i przetestowana na działającym zbiorniku.
Czujnik wirtualny jest odpowiedzią na to, że większość ludzi żadnego urządzenia w zbiorniku nie ma i nie zamierza kupować. Algorytm liczy średnią liczbę dni między wcześniejszymi opróżnieniami, sprawdza, ile dni minęło od ostatniego wywozu, dzieli jedno przez drugie i zamienia wynik na procent. Im dłużej klient korzysta z platformy, tym dokładniejszy jest ten szacunek, ponieważ historia rośnie.
Ta druga opcja jest ciekawsza biznesowo od pierwszej. Wartość, po którą normalnie trzeba kupić sprzęt, powstaje tutaj z danych, które system i tak już ma.
Zamówienie widziane od środka
Widok zamówienia zbiera wszystko, co po telefonicznym ustaleniu zostawało w pamięci obu stron. Na górze zamówiona usługa wraz z pojemnością zbiornika, dodatkami oraz sumą. Niżej dane klienta i dane do faktury, adres realizacji z uwagami dojazdowymi, dane firmy, która przyjęła zlecenie, oraz status usługi wraz z metodą i statusem płatności.
Dane osobowe, dane do faktury, adres oraz szczegóły zbiornika klient podaje raz, w ustawieniach. Przy każdym kolejnym zamówieniu system wypełnia je sam, dzięki czemu znika zarówno przepisywanie, jak i pytania firmy o rzeczy, które padły już przy poprzednim wywozie.
Jedno zamówienie w całości: usługa, dane do faktury, adres z uwagami, firma oraz status płatności i realizacji.
Historia, która zastępuje segregator
Lista wszystkich zamówień ma filtry po zakresie dat oraz statusie, wyszukiwarkę i licznik wyników. Każdy wiersz niesie usługę, firmę, datę złożenia, termin realizacji, wartość oraz status. To jest dokładnie ten zestaw informacji, który dotąd trzeba było odtwarzać z paragonów w segregatorze.
W tym miejscu miał stanąć jeszcze eksport listy wywozów do Excela albo PDF, przydatny przy kontroli z gminy. Ta funkcja nie powstała, o czym piszemy niżej.
Historia z filtrami i wyszukiwarką. Ten sam widok działa na telefonie, w układzie pionowym.
Ustawienia, które pokazują granicę projektu
Ekran ustawień jest w tym wpisie najbardziej szczery, ponieważ mówi sam z siebie, gdzie kończy się to, co działa. Aktywne pozycje to dane użytkownika, dane do faktury, adres oraz czujnik cieczy. Pod nimi stoją trzy wyszarzone: automatyczny wywóz, powiadomienia oraz pozostałe ustawienia.
Tak wygląda projekt zatrzymany świadomie, a nie porzucony. Fundament, na którym te trzy pozycje mają stanąć, jest gotowy, natomiast sam ruch czekał na sygnał, że produkt się przyjmie.
Trzy wyszarzone pozycje to lista rzeczy, których nie zbudowaliśmy, podana przez sam interfejs.
